مجله اینترنتی مروارید

درویشی که بسیار فقیر بودو در زمستان لباس و غذا نداشت. هرروز در شهر هرات غلامان حاکم شهر را می‌دید که جامه‌های زیبا و گرانقیمت بر تن دارند و

رسم است هر که داغ جوان دیده

دوستان رأفت برند حالت آن داغ ‌دیده را

 

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست

 

ساقی به نور باده برافروز جام ما

مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

 

خیال روی تو در هر طریق همره ماست

نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

 

 

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست